۱۶ آبان , ۱۳۹۳

blackout-robots

به لطف توسعه‌ی تکنولوژی موبایل، درخواست کمک در هنگام حادثه تنها نیاز به یک تماس دارد، مگر اینکه حادثه‌ی مذکور موجب از کار انداختن برق برج‌های سلولی شده باشد. پژوهشگران دانشگاه فنی میشیگان، در راستای کمک به راه انداختن دوباره‌ی خطوط تلفن، گروهی از ربات‌های تیمی را به منظور بازیابی انرژی این برج‌ها و دیگر سایت‌ها و مکان‌های ارتباطی، طراحی کردند.

تلفن‌های همراه مانند یک شمشیر دولبه به نظر می‌رسند و دارای مزایا و معایب مختلفی هستند. آنها افراد را از دستگاه‌های سیمی بی‌نیاز کرده، امکان استفاده از تلفن را به مناطقی وارد کرده که قبل از آن حتی از تلگراف استفاده نمی‌شد و فراهم آمدن سرویس‌های اضطراری در مناطق دوردست را نیز امکان‌پذیر نموده است. اما مشکل در اینجاست که حادثه‌ها اغلب بر منابع برق منطقه تاثیر می‌گذارند که موجب از کار افتادن شبکه‌های موبایل می‌شود. در نتیجه برقراری ارتباط بازماندگان با سرویس‌های اضطراری بسیار مشکل خواهد شد و مسئولان نیز در ارتباط با یکدیگر متحمل سختی می‌شوند.

یکی از دلایل این مشکل آن است که برج‌های موبایل اغلب در مکان‌های تپه‌ای دوردست ساخته می‌شوند، از این رو دسترسی به آنها جهت دوباره راه‌اندازی بدون راه افتادن دوباره‌ی شبکه‌ی برق می‌تواند بسیار زمان‌گیر باشد. گروهی از محققان دانشگاه فنی میشیگان به سرپرستی استاد مهندسی مکانیک، نینا محمودیان، به راه‌حلی رسیده‌اند که در آن با استفاده از گروهی از ربات‌ها که با یکدیگر کار می‌کنند، انرژی الکتریسیته‌ی مورد نیاز برج‌های موبایل یا دیگر مناطق ایزوله در یک منطقه‌ی حادثه دیده تامین می‌شود.

blackout-robots-1

سیستم رباتیکی فعلی دانشگاه میشیگان شامل گروهی از ربات‌های مینیاتوری است که از لامپ و پرچمی استفاده می‌کنند که توسط یک موتور کوچک برای نشان دادن برج‌های سلولی، تکان داده می‌شوند. نحوه‌ی عمل بدین صورت است که یک ربات به بررسی موانع موجود در محیط پرداخته و یک مسیر آزاد به سمت هدف را محاسبه می‌نماید، سپس راه خود را باز می‌کند. هنگامی که ربات مذکور به هدف رسید، لامپ موجود بر روی خود را روشن می‌کند. پس از آن ربات دوم از همین مسیر به محل مورد نظر می‌رسد، اما به جای روشن کردن لامپ، با ربات اول ارتباط برقرار می‌نماید. ربات دوم با استفاده از یک اتصال‌کننده ی مغناطیسی یک کابل پاور را به ربات اول متصل کرده و سپس آن را جدا نموده و تغییر مکان می‌دهد و کابل را با خود به مکان هدف دوم می‌برد و با این روند مدار را تکمیل می‌کند.

در دنیای واقعی، در این روند از ربات‌های اندازه‌ی اصلی استفاده خواهد شد و همان پروسه‌ی شرح داده شده در بالا تکرار می‌شود. محمودیان گفته است که ربات‌ها همچنین قادر به حمل باتری، ژنراتور، پانل‌های خورشیدی یا یک مبدل قدرت برای برقراری ارتباط با سیستم‌های الکتریکی ناسازگار هستند.

از دیگر کاربردهای این پروژه در عملیات نظامی می‌باشد، به طوری که این ربات‌ها می‌توانند به عنوان واحدهای قدرت رو به جلو در پیشاپیش پیاده نظام یا نیروهای ویژه به کار گرفته شوند.

گروه سازنده عنوان کرده که گام بعدی آنها سازگار نمودن این سیستم با ربات‌های بزرگ‌تر مانند ماشین‌های تانک مانند توسعه داده شده توسط مرکز تحقیقات Keweenaw میشیگان تک می‌باشد. علاوه بر این، آنها به دنبال شیوه‌هایی جهت بخشیدن توانایی شارژ یکدیگر به این ربات‌ها و سازگاری تکنولوژی‌شان برای کارهای زیردریایی هستند.

نتایج پژوهش‌های این تیم در مقاله‌ای در نوزدهمین کنگره‌ی جهانی فدراسیون بین‌المللی کنترل اتوماتیک، ارائه شد.

درباره نویسنده: admin

مشاهده تمامی پست های

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>